چند تکبیت/ از غزلهای حسین منزوی /شاعر عاشقانهها

به نام خدا

تو جلوهی ابدیت به لحظه میبخشی / که من هنوزم و در من همیشهوار تویی

چگونه سیر شود چشمم از تماشایت؟ / که جاودانهترین لحظهی تماشایی

جدا از این من و ما و رها ز چون و چرا / کسی نشسته در آنسوی ماجرا که تویی

نتیجهی همه استخارهها خیر است / اگر به نیّت تو وا شوند قرآنها

بسا شگفت که ظرفیّتِ بهارم بود / منی که زیسته بودم مدام در پاییز

وقتی تو گریه میکنی ای دوست در دلم / انگار ابرهای جهان گریه میکنند

بوی پیراهنی ای باد! بیاور، ورنه / غم یوسف بِکُشد، عاشق کنعانی را

از تو چگونه بگسلم وقتی خیالت با دلم / میپیچد و از هر طرف سوی تو میپیچاندم

من راه تو را بسته، تو راه مرا بسته / امّید رهایی نیست وقتی همه دیواریم

چه سرنوشت غمانگیزی که کرم کوچک ابریشم / تمام عمر قفس میبافت ولی به فکر پریدن بود