محمدحسین سلطانی/کشتی گیر و مربی همدانی

به نام خدا

این نوشته را به هادی نظری و مهرداد غلامی /کسانی که کشتی را می فهمند و دوست دارند/ تقدیم میکنم.

در همدان زیبا ورزش یک امر تفننی و تفریحی است. بعضی ها حال دارند و بعضی ها بی حال هستند.

محمدحسین سلطانی از ورزشکاران خوب و خود ساخته ای است که در دهه های 80 و 90 شمسی با تمرینات پرفشار و با اهمییتی که داشت خود را به سطح اول کشتی کشور رساند و با مقام های ارزشمند در سطح کشور و بین المللی رساند. پسر خوب کشتی همدان که این روزها دیگر بایستی لقب یک مربی فنی و با دانش را به خود اختصاص دهد با عشق و علاقه به انتقال دانش و تجربیات خود به نونهالان و نوجوانان و جوانان است. آموزش های آقای سلطانی با انرژی و ذوقی است که بر اثر سلیقه داشته های خودش می باشد. سلطانی بسیار سنتی و کلاسیک عمل می کند و بی نظمی و بی میلی در ورزش را اصلا بر نمی تابد. یک نسخه از علیرضا دبیر، ولی به سبک همدانی؛ اصیل، قوی، روبه جلو، کم اهمیت به حاشیه ها. دو خاطره زیبا مربوط به اوایل دهه 80 از محمد حسین در یاد دارم که همیشه وقتی ایشان را می بینم یادم می آید. اولی انتخابی میثم مصطفی جوکار و جمال میرزایی برای جام تختی بود که با هم از کنار تشک مسابقه را دیدیم و لذت بردیم و داور مسابقه هم استاد خاکساری با آن کلاس و وقار همیشگی بودند و دومی مسابقات شهرستان در سالن کارگران بود بین آقای سلطانی و امیر ارجی که با وارد شدن آقای سلطانی به سالن، نام ایشان را مجری مسابقات خواند و ایشان با لباسهایش را سریع تعویض کرد و بر سر مسابقه بدون گرم کردن حاضر شد. غرض اینکه عشق و علاقه به کشتی را نمی توان کتمان کرد. در ظاهر همه چیز مشخص می شود. روزهای فرد روی سکوها میشینم و نکاتی که آقای سلطانی به نوآموزان یادآور میشود، مثل خود بچه ها گوش میکنم. فنی و دقیق و مو به مو نکات بیان می شود. کارش را دوست دارم. همین که اجازه نمی دهد کسی بی نظمی کند و نفس بکشد از نکات مثبت آموزش ایشان است. البته یاداوری این نکته ضروری است با اینکه نزدیک دهه چهارم زندگی آقای سلطانی است اما همین الان هم اگر مسابقات شرکت کند همان آمادگی و طراوت گذشته را دارد. این نکته نشان از سلامت و سبک زندگی درست و معنوی است که دارد.

برای این کشتی گیر همدانی زیرگیر و تیزهوش آرزوی صحت و سلامت دارم. مورخ 13 تیر 1403- مصادف با جشن تیرگان.